Фотоните што минуваат низ облак од атоми на рубидиум можат да излезат порано од очекуваното, создавајќи впечаток дека во облакот поминале „негативно време“. Нов експеримент покажува дека овој необичен резултат не е само последица на начинот на кој се мери светлосниот пулс.
Истражувачите испратиле фотони низ облак од рубидиумски атоми. Кога енергијата на фотонот се совпаѓа со енергијата потребна за возбудување на атомот, таа може накратко да се пренесе на атомите пред повторно да биде испуштена како светлина. Најчесто фотонот се расејува, но дел од фотоните минуваат директно низ облакот.
Кај директно пренесените фотони, просечното време на пристигнување било значително порано од предвиденото. Пресметката сугерирала дека нивното просечно време на престој во облакот е помало од нула. Сличен ефект бил забележан уште во 1993 година, но долго време се сметало дека станува збор за привид предизвикан од предниот дел на долгиот светлосен пулс.
За да проверат што навистина се случува со атомите, научниците примениле таканаречено слабо мерење. Наместо прецизно да проверуваат дали фотонот во секој момент е „складиран“ во атомите, тие низ облакот испратиле слаб ласерски зрак и ги следеле малите промени во неговата фаза.
Едно мерење давало само нејасен сигнал, но просекот од милиони повторувања овозможил прецизна проценка. Резултатот покажал дека измереното време на престој во возбудена состојба е еднакво на негативното време пресметано од времето на пристигнување на фотоните.
Според истражувачите, наодот не го нарушува стандардното разбирање на физиката и не укажува на можност за патување наназад низ времето. Тој, сепак, покажува дека негативните вредности добиени со квантни мерења можат да имаат директно мерлив ефект врз системот што се проучува.
Резултатите се објавени во списанието Physical Review Letters. Тие отвораат нови прашања за тоа како квантната механика го опишува времето, интеракцијата меѓу светлината и материјата и границите на она што го нарекуваме физички „престој“.
