Новата студија предводена од Универзитетот „Ка’ Фоскари“ во Венеција претставува ажурирана глобална карта на волуменот на глечерскиот мраз. Истражувањето, објавено во списанието Scientific Data, го опфаќа ледот во глечерите надвор од поларните ледени покривки на Антарктикот и Гренланд.
Моделот IceBoost v2.0 е обучен со повеќе од седум милиони мерења на дебелината на мразот, собрани од глечери ширум светот. Тој ги комбинира овие податоци со 26 физички и геометриски показатели, меѓу кои наклонот и закривеноста на теренот, брзината на движење на мразот и температурата.
На тој начин истражувачите можат да ја проценат дебелината на мразот точка по точка и да го пресметаат волуменот на секој глечер во глобалниот инвентар Randolph Glacier Inventory. Според новите проценки, светските глечери содржат околу 150.000 кубни километри мраз.
Доколку целосно се стопи, овој мраз би придонел за зголемување на глобалното средно ниво на морето за приближно 32,3 сантиметри. Иако вкупната бројка е слична на претходните проценки, новиот модел до 40 проценти попрецизно ја прикажува распределбата на мразот во споредба со теренските набљудувања.
Еден од највпечатливите примери е висорамнината Гајки во источен Гренланд, каде што глечерот на места е дебел до два километри. IceBoost v2.0 таму проценува речиси двојно поголема количина мраз од претходно објавените пресметки.
Податоците ќе им помогнат на научниците подобро да предвидат како ќе се менуваат глечерите до 2100 година и колку ќе придонесат кон растот на морското ниво. Мапите истовремено покажуваат каде проценките се најсигурни и во кои области се потребни дополнителни мерења, особено на Хималаите, во Каракорумот и на големите патагонски ледени полиња.
Прецизните проценки се важни и за управувањето со водните ресурси. Глечерите ги одржуваат реките, екосистемите и земјоделството, а од нив директно или индиректно зависат околу 1,9 милијарди луѓе. Истражувачите предупредуваат дека глечерите на средните географски широчини, вклучувајќи ги и оние во Алпите, би можеле да исчезнат во следните неколку децении.
Авторите очекуваат идните модели да ги комбинираат физичките закони со машинското учење, со што би се добиле уште попрецизни проценки за состојбата и иднината на глечерите.
