Новото истражување на крајбрежјето на американската сојузна држава Мејн откри четири генетски различни популации на шеќерната алга Saccharina latissima. Научниците велат дека ова сознание може да биде клучно за обновување на шумите од алги и за развојот на одржлива аквакултура.
Истражувачите од Bigelow Laboratory for Ocean Sciences анализирале генетски материјал собран од 11 локации долж надворешниот брег на Мејн. Во секоја локација била забележана умерена генетска разновидност, но меѓу одделните популации имало ограничен проток на гени.
Според резултатите, морските струи овозможуваат полесно мешање меѓу блиските локации што припаѓаат на иста популација. Сепак, спорите на алгата се подвижни само кратко време пред да се прицврстат на морското дно, па затоа не се шират доволно далеку за да создадат значително генетско мешање меѓу сите популации.
Шеќерната алга е важен вид во екосистемите на Мејн. Таа обезбедува храна и засолниште за морските организми, придонесува за почиста вода и претставува основа за една од најголемите индустрии за одгледување алги во САД.
Крајбрежните шуми од алги во регионот постепено се намалуваат поради затоплувањето на морето, што има последици за целиот морски синџир на исхрана. Разбирањето на генетската структура на преостанатите популации може да помогне при изборот на алги за обновување на оштетените подрачја.
Научниците предупредуваат дека репродуктивен материјал собран на една локација не треба автоматски да се пренесува на друга. Различните популации можат да имаат генетски особини што ги прават посоодветни за одредени температури, струи или други локални услови.
Целосниот геном на шеќерната алга, објавен минатата година, им овозможил на истражувачите попрецизно да ги разликуваат популациите. Во иднина, тие сакаат да утврдат дали одредени гени се поврзани со отпорност на топлотни бранови и со подобар раст, што би можело да има примена во конзервацијата, обновувањето и аквакултурата.
Студијата е објавена во списанието Journal of Phycology.
