Истражувачи од Универзитетот на Калифорнија во Ирвајн развиле систем со вештачка интелигенција што може самостојно да составува теориски модели во физиката на елементарните честички. Наместо научниците рачно да ги испитуваат можните математички рамки, системот автоматски пребарува низ голем простор од хипотези и ги издвојува најперспективните објаснувања за едно од отворените прашања во современата физика: зошто неутрината имаат толку мала, но ненулта маса.
Системот, наречен AMBer, користи засилено учење, пристап во кој алгоритмот учи преку обиди, грешки и постепено подобрување на сопствените избори. Во овој случај, тој избира симетрии, видови честички и нивни својства во рамките на предложениот модел, а потоа секоја верзија се оценува според тоа колку добро се согласува со експерименталните податоци и колку мал број прилагодливи параметри користи.
Токму таа рамнотежа е важна за теориската физика. Модел што добро ги опишува податоците, но се потпира на преголем број слободни параметри, има помала предвидувачка моќ. Затоа AMBer не бара само добро совпаѓање со познатите мерења, туку и поголема едноставност, што може да помогне во издвојување на теории вредни за понатамошна анализа.
Тимот најпрво го тестирал системот врз добро познати класи на теории за неутрина. Според резултатите, AMBer успеал да ги репродуцира веќе познатите решенија, што е важна проверка дека пристапот функционира. Потоа бил применет и на математички рамки што претходно не биле детално истражени, при што биле предложени нови кандидат-модели што би можеле да заслужат подлабоко проучување.
Неутрината се меѓу најзагадочните субатомски честички. Стандардниот модел на физиката на честичките не дава целосно објаснување за нивната мала маса, иако експериментите покажуваат дека таа постои. Поради тоа, развојот на нови теориски модели за неутрината останува една од клучните задачи во областа.
Авторите нагласуваат дека системот не е замена за теориските физичари, туку алатка што го стеснува огромниот простор на можности. Наместо човекот да почнува од нула, ваквиот пристап може да понуди поконкретна почетна точка за подетални пресметки и физичка интерпретација. Истражувањето е објавено во списанието Communications Physics.
