Познатата идеја за црвоточини најчесто се претставува како краток премин низ вселената. Но ново толкување на Ајнштајн-Розеновиот мост сугерира дека првичната математичка конструкција можеби не зборува за патување низ простор, туку за подлабока симетрија во самото време.
Во 1935 година Алберт Ајнштајн и Натан Розен предложиле мост меѓу две симетрични копии на простор-времето. Нивната цел не била да опишат прооден тунел, туку да испитаат како гравитацијата и квантната физика би можеле да се усогласат во екстремни услови.
Според новиот труд во Classical and Quantum Gravity, овој мост може да се разбере како врска меѓу две компоненти на една квантна состојба: во едната времето тече напред, а во другата наназад од огледално поставена перспектива. Во секојдневниот свет гледаме само една стрела на времето, но на микроскопско ниво квантната еволуција мора да остане целосна и обратлива.
Ова е важно за една од најпознатите загатки во современата физика: парадоксот на информациите кај црните дупки. Стивен Хокинг покажа дека црните дупки можат да зрачат и со време да испарат, што изгледа како да ја брише информацијата за материјата што паднала во нив. Тоа се судира со квантното правило дека информацијата не треба да исчезнува.
Во новата слика, информацијата не се губи зад хоризонтот на настани. Таа продолжува да се развива во огледалната временска насока. Така, Ајнштајн-Розеновиот мост не мора да биде физички тунел, туку начин целосно да се опише систем во кој двете насоки на времето се дел од истата квантна структура.
Авторите ја поврзуваат оваа идеја и со космологијата. Ако времето има таква огледална компонента, Големата експлозија можеби не била апсолутен почеток, туку квантен премин од претходна фаза на собирање кон денешното ширење на универзумот.
Можно е траги од таква претходна фаза да останале во раниот универзум. Една насока за проверка е космичката микробранова позадина, каде што со години се забележуваат мали асиметрии што не се лесно објасниви со стандардниот модел. Друга можност е дел од темната материја да се состои од реликтни мали црни дупки преживеани од претходен космички циклус.
Засега ова е теоретски предлог, а не доказ дека универзумот навистина има огледална временска страна. Но неговата сила е во тоа што не бара црвоточини за патување, егзотична материја или научнофантастични портали. Наместо тоа, повторно го чита старото решение на Ајнштајн и Розен како можен пат кон помирување на гравитацијата, квантната механика и потеклото на времето.
