Научници од Државниот универзитет во Мичиген идентификуваа механизам што им помага на растенијата да одлучат како да го распределат сулфурот меѓу растот и одбраната. Во студија објавена во списанието Proceedings of the National Academy of Sciences, истражувачите покажуваат дека протеинот CDK8 дејствува како вид молекуларен регулатор што ја приспособува јачината на имунолошкиот одговор наместо едноставно да го вклучува или исклучува.
Сулфурот е неопходен за создавање аминокиселини и за производство на одбранбени соединенија со кои растенијата се штитат од штетници и болести. Кога овој елемент недостасува во почвата, растението мора внимателно да избере каде ќе ги насочи ограничените ресурси. Според авторите, CDK8 овозможува пренасочување кон одбранбени молекули што трошат помалку сулфур, со што се зачувува дел од резервата за основни процеси поврзани со растот.
Експериментите со Arabidopsis покажале дека во услови на недостиг од сулфур, растенијата со активен CDK8 значително го зголемуваат создавањето соединенија што содржат само еден атом сулфур, додека го намалуваат производството на поскапи варијанти со две или три такви атоми. На тој начин, одбранбениот систем не исчезнува, туку станува поекономичен.
Истражувачите анализирале и растенија кај кои CDK8 бил неактивен. Тие примероци имале пониски нивоа на сулфурни одбранбени соединенија и биле поранливи на напад од штетници и на болести. Тоа укажува дека CDK8 не е важен само за засилување на одбраната, туку и за нејзино правилно приспособување кога хранливите материи се ограничени.
Прашањето станува сè поважно бидејќи достапниот сулфур во почвите опаѓа во многу делови од светот. Авторите наведуваат дека во САД количеството растително достапен сулфур во почвата се намалило за до 86 проценти во последните две децении. Овие сознанија би можеле да помогнат во развој на култури што подобро ја користат храната од почвата, а притоа остануваат поотпорни на стрес, штетници и инфекции.
Следниот чекор за научниците е да утврдат како растенијата ги чувствуваат хранливите материи во својата околина и како тие сигнали ги претвораат во одлуки за раст и имунитет. Таквото разбирање би можело да биде корисно и за идно земјоделство во услови на посиромашни почви.
