Венера денес нема природен сателит, но ново истражување сугерира дека можеби некогаш имала месечина која постепено се спирализирала навнатре и се судрила со планетата.
Според компјутерските симулации на истражувачи од Универзитетот во Калифорнија, Риверсајд, исклучително бавната ротација на Венера можела да ја осуди нејзината хипотетичка месечина. Едно вртење на Венера околу сопствената оска трае околу 243 земјини денови.
Ова е спротивно од случајот со Земјата. Нашата Месечина постепено се оддалечува од планетата — приближно четири сантиметри годишно — бидејќи Земјината релативно брза ротација пренесува енергија кон неа.
Кај Венера, бавната ротација би можела да предизвика спротивен ефект. Наместо да се оддалечува, месечината би губела орбитална енергија и би се движела кон површината. Во повеќето симулирани сценарија, сателитот на крајот се судрил со Венера, а помасивните месечини го доживеале тоа побрзо.
Истражувањето, објавено во списанието The Astrophysical Journal, не докажува дека Венера навистина имала месечина. Тоа покажува дека за нејзиното исчезнување можеби не бил потребен нов голем удар од астероид или друга катастрофа: гравитацијата на планетата и нејзината ротација би можеле природно да доведат до таков исход.
Директните траги од евентуален судир би биле тешки за пронаоѓање. Околу 80 отсто од површината на Венера има слична старост, што укажува на голем геолошки процес на обновување пред приближно една милијарда години. Сепак, остатоци од древен сателит можеби се скриени длабоко во внатрешноста на планетата.
Таков судир би можел значително да влијае врз ротацијата, геологијата и климата на Венера. Ако планетата некогаш имала океани или услови попогодни за живот, ударот можел да ја промени нејзината понатамошна еволуција.
Резултатите се важни и за проучувањето на планети слични на Земјата околу други ѕвезди. Самото формирање месечина можеби не е доволно — планетата мора да може и да ја задржи. Кај бавно ротирачките светови, сателитот би можел да заврши во судир што трајно би ја изменил планетата.
