Сончевиот ветер можеби ја забрзува загубата на атмосферата на Марс создавајќи огромни бранови долж нејзиниот надворешен раб. Ново истражување покажува дека овие бранови формираат облаци од плазма што ги носат јоните од атмосферата во вселената.
За разлика од Земјата, Марс нема глобално магнетно поле што би го штитело од постојаниот поток на наелектризирани честички од Сонцето. Кога сончевиот ветер се судира со горните слоеви на атмосферата, на границата се создаваат таканаречени Келвин-Хелмхолцови бранови – појава слична на бранувањето и вртлозите што ги создава ветерот над водена површина.
Научниците од Универзитетот во Бостон ги комбинирале податоците од мисиите MAVEN и Tianwen-1. Tianwen-1 го мерел сончевиот ветер пред да стигне до Марс, додека MAVEN ги следел јоните што ја напуштаат планетата. Со тоа истражувачите директно ги поврзале промените во сончевиот ветер со засиленото истекување на атмосферски честички.
Резултатите укажуваат дека брановите создаваат големи облаци од плазма поврзани со масовно бегство на јони. Процесот не се одвива рамномерно околу целата планета, туку главно на едната страна, зависно од насоката на електричното поле на сончевиот ветер.
Подобро разбирање на ова атмосферско бегство може да помогне да се објасни како Марс од потенцијално попогоден свет со погуста атмосфера и течна вода на површината се претворил во студена и сува планета. Истиот механизам би можел да постои и кај други планети без силно магнетно поле, вклучувајќи и некои егзопланети.
