Научници идентификуваа важен молекуларен механизам што му овозможува на меланомот истовремено да го забрза сопствениот раст и да се заштити од нападот на имунолошкиот систем. Во центарот на ова откритие е протеинот HOXD13, транскрипциски фактор кој влијае врз активирањето на гени поврзани со развојот на туморот.
Истражувањето покажува дека HOXD13 поттикнува создавање на нови крвни садови околу туморот, процес познат како ангиогенеза. На тој начин меланомот добива повеќе кислород и хранливи материи, што му помага побрзо да напредува. Според анализите, HOXD13 активира повеќе биолошки патишта, меѓу кои се оние поврзани со VEGF, SEMA3A и CD73.
Покрај тоа што го поттикнува снабдувањето на туморот со крв, овој протеин има и втора важна улога: го ослабува имунолошкиот одговор. Кај пациенти со повисока активност на HOXD13, истражувачите забележале помал број цитотоксични Т-клетки, односно клетки кои нормално препознаваат и уништуваат канцерогени клетки. Дополнително, овие Т-клетки потешко навлегувале во самото туморско ткиво.
Подеталната анализа покажала дека HOXD13 ја менува околината околу туморот преку зголемување на нивото на CD73, што води до поголемо создавање аденозин. Ова соединение делува како вид заштитна бариера за туморот, бидејќи ја забавува активноста на Т-клетките и им го ограничува пристапот до канцерогеното ткиво. Кога активноста на HOXD13 била намалена, повеќе Т-клетки успевале да навлезат во туморот.
Во експериментите, исклучувањето или намалувањето на HOXD13 било поврзано со помали тумори. Резултатите сугерираат дека овој протеин би можел да стане важна терапевтска цел, особено ако се комбинираат пристапи што ја блокираат ангиогенезата и сигналите поврзани со аденозинските рецептори.
Истражувачите посочуваат дека веќе се тестираат лекови кои ги таргетираат VEGF рецепторите или аденозинските рецептори кај меланом и други видови рак. Ако тековните клинички испитувања дадат добри резултати, можно е во иднина да се развијат комбинирани терапии специјално за пациенти кај кои HOXD13 е силно изразен.
До овие заклучоци научниот тим дошол преку анализа на туморски примероци од повеќе од 200 пациенти со меланом од САД, Бразил и Мексико, како и преку дополнителни испитувања кај глувци и човечки клеточни линии. Студијата е објавена во списанието Cancer Discovery и отвора можност слични механизми да се истражуваат и кај други канцери, како одредени глиобластоми, саркоми и остеосаркоми.
