Ново теориско истражување во основите на квантната физика сугерира дека времето можеби не е совршено мазна и бескрајно прецизна величина. Анализата се занимава со таканаречените модели на спонтан квантен колапс, според кои квантната состојба може сама да премине од повеќе можни исходи во еден определен исход, без задолжително да има надворешно мерење.
Во стандардната квантна механика честичките може да бидат во суперпозиција, односно во повеќе можни состојби во исто време. Кога системот се мери, тие можности се сведуваат на конкретен резултат. Но физичарите со децении расправаат што точно значи овој премин од можност кон реалност.
Тимот предводен од Никола Бортолоти ги разгледал моделите на колапс во кои оваа промена е реален физички процес, а не само прашање на толкување. Особено внимание им било посветено на идеите што го поврзуваат колапсот со гравитацијата, меѓу кои се моделот Диози-Пенроуз и континуираната спонтана локализација.
Заклучокот е дека ако ваквите модели точно ја опишуваат природата, тогаш и самото време би имало исклучително мала вродена неодреденост. Тоа би значело дека постои фундаментална граница до која било кој часовник, без разлика колку е напреден, може да биде прецизен.
Оваа граница не претставува практичен проблем. Според истражувачите, ефектот е далеку под можностите на денешните мерења и не би влијаел врз атомските часовници, навигациските системи или секојдневното мерење на времето. Важноста на резултатот е во тоа што нуди можен начин да се тестираат идеи што ја поврзуваат квантната механика со гравитацијата.
Токму тука лежи поширокото значење на работата. Во квантната механика времето најчесто се третира како надворешен параметар, додека во општата релативност тоа е дел од простор-времето и може да се искривува под влијание на маса и енергија. Ако квантниот колапс навистина има врска со гравитацијата, малите флуктуации во времето би можеле да бидат важна трага кон подлабока физичка теорија.
Истражувањето, објавено во Physical Review Research, не тврди дека времето ќе стане мерливо нестабилно во лабораторија или во технологијата што ја користиме денес. Наместо тоа, покажува дека дури и најапстрактните прашања за природата на реалноста можат да доведат до конкретни, проверливи физички предвидувања.
