Потврдата на атмосфера околу карпестата егзопланета LHS 1140b повторно го отвори прашањето дали човештвото еден ден би можело да испраќа сонди до други ѕвездени системи. Планетата се наоѓа на околу 48 светлосни години од Земјата и орбитира во зоната погодна за живот околу црвено џуџе.
Во оваа зона температурите би можеле да дозволат постоење течна вода на површината. Во горните слоеви на атмосферата на LHS 1140b е забележано губење хелиум, додека потешки соединенија, меѓу кои и водата, можеби се задржуваат подлабоко.
Иако патувањето до вакви далечни светови долго време се сметаше за научна фантастика, развојот на минијатурни инструменти отвора поинаква можност. Наместо големи вселенски бродови, идните меѓуѕвездени мисии би можеле да користат сонди со големина од неколку сантиметри или дури милиметарски сензорски јазли.
Напредокот во технологијата на паметните телефони веќе овозможи моќни камери и сензори со мала маса, потрошувачка и волумен. Таканаречената „паметна прашина“ опфаќа минијатурни уреди што можат да регистрираат светлина, температура и хемиски супстанции.
За да стигнат до друга ѕвезда во разумен временски период, овие сонди би требало да достигнат 10 до 20 проценти од брзината на светлината. Една од најперспективните идеи е користење светлосно едро — ултратенка рефлективна мембрана што се придвижува со притисокот на светлината.
Ласерски систем со моќност од десетици гигавати би можел да турка едро широко неколку метри и да го забрза за само неколку минути. Предноста е што ласерите остануваат во Сончевиот систем, додека до далечната ѕвезда се испраќа само мал и лесен товар.
Главниот недостаток е што сондата тешко би можела да закочи. Таа би прелетала низ целниот систем за само неколку дена, собирајќи податоци и испраќајќи ги назад кон Земјата со многу бавна комуникација. Иницијативата Breakthrough Starshot веќе ги истражува технологиите потребни за вакви мисии.
Сличен принцип може да се користи и во нашиот Сончев систем. Сончевите едра, кои ја користат светлината од Сонцето наместо ласер, веќе се тестирани во орбитата на Земјата. Бидејќи не носат гориво, тие би можеле да овозможат долготрајни мисии до комети и други тешко достапни тела.
Со внимателно навалување на едрата, леталото може да ја менува траекторијата, да се оддалечува од Сонцето или да се враќа кон него. Овие технологии би можеле да бидат првиот чекор од истражувањето на Сончевиот систем кон еднодневно приближување до планети околу други ѕвезди.
