Сезонското прераспределување на водата, мразот и воздухот предизвикува центарот на масата на Земјата да се поместува за неколку милиметри во однос на нејзиниот геометриски центар. Ново истражување на научници предводени од НАСА нуди попрецизен начин за следење на овие промени.
Истражувачите комбинирале ласерско следење на сателити, GPS-податоци и орбитални мерења од повеќе сателити во ниска орбита. Во анализата е земено предвид и деформирањето на земјината кора под тежината на водата и мразот, што дополнително ја подобрува точноста.
Резултатите покажуваат дека сезонското поместување е приближно двојно помало од претходните проценки. Во март, снежната покривка во Северна Америка и Евроазија достигнува максимум и го поместува центарот на масата за околу три милиметри кон Северниот Пол.
Еден месец подоцна, најголемото количество дождовна вода во сливот на Амазон достигнува околу 2.400 гигатони, придвижувајќи го центарот на масата за приближно 2,2 милиметри кон Јужна Америка. Во ноември, монсунските води во Југоисточна Азија достигнуваат околу 600 гигатони и придонесуваат кон годишното осцилирање.
Од август до октомври, океаните се зголемуваат поради дождовите и топењето на мразот, при што најголемо влијание има Тихиот Океан. Сезонските промени во атмосферата исто така играат улога: студениот и погуст зимски воздух ја менува распределбата на масата над различни региони.
Иако овие движења се речиси незабележливи во секојдневниот живот, тие се важни за сателитската навигација, картографијата, мерењето на надморската височина и прецизното позиционирање. Проценките се согласуваат и со податоците од мисијата GRACE-FO, чии два сателити ги следат месечните промени во Земјиното гравитациско поле предизвикани од движењето на водата.
