Истражувачи од Универзитетот за наука во Окајама забележале дека млади ракчиња можат да се хранат и во средина што ја имитира микрогравитацијата. Резултатот е важен за развојот на идни системи за одгледување храна во вселената, особено за долготрајни мисии кон Месечината и Марс.
Тимот работи во рамки на проект за вселенска аквакултура, чија цел е во иднина да се одгледуваат риби и ракови како дел од одржливи извори на храна за астронаутите. Наместо возрасни животни, во вселенски услови е попрактично да се транспортираат јајца, ларви или млади единки, но токму кај тие рани фази постоела неизвесност дали ќе можат нормално да се хранат во микрогравитација.
За да го испитаат тоа прашање, научниците развиле нов брз клиностат, уред што со ротирање околу две оски создава услови слични на микрогравитација. Класичните клиностати не биле доволни за вакви експерименти, бидејќи животните во вода брзо ја враќаат својата положба и се придвижуваат кон делови каде што влијанието од ротацијата е помало. Затоа бил изработен модифициран систем со многу побрза ротација, заедно со специјални садови, држачи за камера и заштитни компоненти.
По повеќе обиди, тимот успеал да сними како младите ракчиња се хранат во таква симулирана средина. Потоа биле направени и генетски анализи, вклучително и Gene Ontology анализа, при што биле забележани неколку промени што веројатно се поврзани со изложеноста на микрогравитација.
Бидејќи во еден експеримент можело да се сместат само едно до три ракчиња, истражувачите направиле и дополнителни испитувања со артемија, ситен ракообразен организам што често се користи во аквакултура. Артемијата е долга околу еден милиметар и брзо расте, што овозможило во еден сад да се следат по десет единки во тек од четири дена. Експериментите покажале дека и артемијата продолжува да се храни во симулирана микрогравитација, и тоа со алгата Tetraselmis, која ѝ служи како храна.
Во сите тестови било користено т.н. „Third Water“, вода развиена на Универзитетот за наука во Окајама и оценета како соодветна за идни затворени аквакултурни системи. Истражувачите паралелно развиваат и резервоар со волумен сличен на оној што би можел еден ден да се користи на Меѓународната вселенска станица, со цел да се одржува аквакултура најмалку 100 дена без промена на водата.
Тимот работи и на автоматско хранење управувано од далечина, како и на технологии со вештачка интелигенција за препознавање на поединечни организми. Според авторите, ова е првиот научен труд објавен од нивниот проект за вселенска аквакултура и претставува раен, но значаен чекор кон производство на храна во вселенски услови.
