Ситните цијанобактерии можеби имаат многу поголема улога во долгорочното складирање јаглерод во океаните отколку што се претпоставуваше. Ново истражување покажува дека тие можат да придонесуваат со околу две третини од јаглеродот што стигнува до длабочина од 1.000 метри во Јужното Кинеско Море.
Овој процес е дел од таканаречената биолошка јаглеродна пумпа. Фитопланктонот во близина на површината го претвора јаглеродниот диоксид во органска материја, а дел од тој јаглерод потоа тоне кон морското дно. Таму може да остане изолиран стотици или илјадници години.
Научниците досега сметаа дека поголемите еукариотски микроалги се поефикасни во пренесувањето јаглерод кон длабочините од едноклеточните цијанобактерии. Сепак, анализата на примероци собрани со седиментни стапици, во комбинација со повеќегодишни набљудувања на површинскиот фитопланктон, ја доведува во прашање оваа претпоставка.
Изотопските траги во аминокиселините им овозможиле на истражувачите да го поврзат јаглеродот од длабочината со различни групи организми на површината. Иако составот на фитопланктонот и производството на јаглерод значително се менувале со сезоните и достапноста на хранливи материи, потеклото и ефикасноста на јаглеродот што стигнувал на 1.000 метри останувале релативно стабилни.
Едно можно објаснување се процесите на агрегација и минерално баластирање. Јаглеродот од цијанобактериите може да се спојува во поголеми честички со минерали, кои побрзо тонат и го ограничуваат разградувањето од микроорганизмите. Резултатите би можеле да помогнат во подобрувањето на моделите за океанскиот јаглероден циклус и во попрецизното предвидување како климатските промени ќе влијаат врз биолошката јаглеродна пумпа.
