Истражувачи од Универзитетот во Мајами, со помош на вештачка интелигенција и лабораториски експерименти, открија досега недоволно проучен човечки протеин и ја испитаа неговата улога во клетките. Резултатите, објавени во списанието Nature, отвораат нов пристап кон проучувањето на таканаречениот „темен протеом“.
Наместо да ги споредуваат само генетските секвенци, научниците анализирале тродимензионални структури на повеќе од 214 милиони предвидени протеини. Така го издвоиле TM184C, протеин што по форма потсетува на рецепторите спрегнати со G-протеини, познати како GPCR, но се однесува поинаку од типичните членови на оваа група.
TM184C главно се наоѓа во мембраните на внатреклеточни везикули — мали структури што пренесуваат материјали низ клетката. Везикулите се движат долж микротубулите и се собираат во тенки продолжетоци што создаваат своеобразни мостови меѓу соседните клетки.
Преку овие клеточни врски може да се разменуваат метаболити, везикули и органели, вклучително и митохондрии, кои ја обезбедуваат енергијата за клеточните процеси. Кога истражувачите го нарушиле дејството на TM184C, клетките создавале помалку вакви врски, а се менувале и нивната форма и распоредот на везикулите.
Протеинот се поврзува и со автофагијата, процес во кој клетките ги разградуваат и рециклираат старите или оштетените делови. По намалувањето на TM184C се зголемиле показателите за автофагија, што сугерира дека протеинот помага во регулирањето на овој одговор при клеточен стрес.
Функцијата изгледа зачувана низ еволуцијата. Кога истражувачите го отстраниле сродниот протеин Hfl1 од квасец, клетките имале проблеми, но човечкиот TM184C можел да ги надомести. Ова укажува дека основната улога на протеинот се одржала и покрај околу една милијарда години еволутивна оддалеченост.
Наодите може да бидат важни и за истражувањето на ракот, особено за тумори како глиобластомот, чии клетки често се соочуваат со недостиг од кислород и хранливи материи. Клеточните мостови би можеле да им помогнат да разменуваат ресурси, но нивната точна улога во здравото ткиво и во туморите допрва треба да се утврди.
Студијата покажува дека вештачката интелигенција може да помогне во откривањето на протеини што досега останувале незабележани. Сепак, нивната биолошка функција мора да се потврди со експерименти, бидејќи компјутерското предвидување само по себе не е доволно.
