Ново истражување од Универзитетот во Колорадо во Болдер посочува на специфична мозочна патека што може да одлучува дали болката по повреда ќе се повлече или ќе премине во хронична состојба. Резултатите, објавени во списанието The Journal of Neuroscience, се добиени од животински модели.
Во фокусот е мал и слабо проучен регион во инсуларниот кортекс, познат како каудален грануларен инсуларен кортекс (CGIC). Тимот покажал дека оваа структура не е клучна за непосредната, акутна болка, но е важна за одржување на долготрајна болка. Кога научниците ја прекинале активноста на релевантната патека, хроничната болка не се развила; а кога веќе била присутна, симптомите се повлекле.
Според авторите, CGIC испраќа сигнали кон соматосензорниот кортекс, кој потоа преку ‘рбетниот мозок го засилува преносот на болкови сигнали. Така, и лесен допир може да се доживува како болка (алодинија), што е чест белег на невропатска хронична болка.
За да ја мапираат оваа мрежа, истражувачите користеле современи невронаучни алатки, вклучувајќи флуоресцентно следење на активни неврони и хемогенетски техники за селективно вклучување и исклучување на одредени клеточни популации. Овој пристап овозможил попрецизно разбирање на тоа кои врски го одржуваат болниот сигнал со текот на времето.
Иако наодите се ветувачки, тие сè уште не значат непосредна терапија за луѓе. Потребни се дополнителни клинички истражувања за да се утврди како и кога се активира овој механизам кај пациентите. Сепак, студијата отвора простор за понасочени третмани што би делувале на конкретни мозочни кола, наместо на цели системи, со потенцијално помал ризик од несакани ефекти и зависност во споредба со опиоидите.
