Ново истражување објавено во списанието Quaternary Science Reviews предлага дека исчезнувањето на неандерталците не може да се објасни само со студената клима или со натпреварот со Homo sapiens. Клучната разлика, според авторите, била во социјалната поврзаност: современиот човек имал пошироки и пофлексибилни мрежи меѓу групите, што му дало поголема отпорност во нестабилна средина.
Тимот предводен од антропологот Аријан Берк од Универзитетот во Монтреал применил еколошки модели што вообичаено се користат за распределба на животински и растителни видови. Наместо современи набљудувања, научниците користеле археолошки локалитети како точки на присуство за неандерталци и Homo sapiens, а потоа ги вкрстиле со податоци за географија и климатска променливост.
Анализата се однесува на периодот меѓу 60.000 и 35.000 години пред сегашноста, време на нагли климатски осцилации во Европа и период кога Homo sapiens се појавува во археолошкиот запис, а неандерталците исчезнуваат. Резултатите упатуваат дека најважна не била само просечната температура или врнежите, туку брзината и непредвидливоста на промените во условите.
Моделите покажуваат дека погодните подрачја за Homo sapiens биле подобро меѓусебно поврзани. Таквата поврзаност им овозможувала на групите полесно движење, размена на информации за ресурси и миграции на животни, создавање партнерства и привремен пристап до други територии во криза. Неандерталците, иако имале контакти, според студијата одржувале покревки и регионално поограничени врски, особено во Централна и Источна Европа.
Авторите наведуваат дека исчезнувањето најверојатно било резултат на спој од фактори: климатска нестабилност, демографски притисоци и структура на социјалните врски, при што комбинацијата веројатно се разликувала по региони. Во западните делови на Европа дополнителен притисок можеби донело и доаѓањето на Homo sapiens, во услови кога дел од неандерталските популации веќе биле ранливи.
Пораката на истражувањето е дека долгорочниот опстанок не зависи само од технологија или индивидуални способности, туку и од капацитетот за одржување стабилни човечки мрежи. Во праисторијата, како и денес, поврзаноста меѓу заедниците може да биде пресудна при големи еколошки и општествени шокови.
