Нова анализа предводена од научници од UCLA покажува дека пустинската прашина во атмосферата има значително посилен ефект на загревање отколку што досега го пресметуваа климатските модели. Според студијата објавена во „Nature Communications“, овој ефект е приближно двојно поголем од претходните процени.
Прашината има двојна улога во климатскиот систем. Од една страна, дел од сончевата светлина се одбива назад во вселената и тоа делува разладувачки. Од друга страна, честичките апсорбираат и расфрлаат топлинско зрачење, со што задржуваат топлина во атмосферата. Новите резултати укажуваат дека токму овој „изолациски“ ефект е посилен од очекуваното.
Истражувачите комбинирале повеќе извори на податоци: сателитски набљудувања, авионски мерења на големината на честичките, климатски симулации и метеоролошки информации за температурната структура на атмосферата. Врз таа основа, тие пресметале дека загревањето од атмосферска прашина е еквивалентно на околу 10% од ефектот на затоплување од човечки емисии на јаглерод диоксид, додека многу модели досега користеле вредност блиска до 5%.
Ова не значи дека климатските модели се неупотребливи, туку дека можат да станат попрецизни. Подобро претставување на прашината може да ги подобри и краткорочните временски прогнози и долгорочните климатски проекции, особено во региони под влијание на големи пустини како Сахара, Блискиот Исток и делови од Источна Азија.
На локално ниво, повеќе прашина во воздухот може да значи повисоки температури на површината и побрзо испарување. Таквите промени можат да го нарушат движењето на воздушните маси и да ја сменат распределбата на врнежите: некаде да се намалат, а на други места да се зголемат.
Научниците посочуваат и дека моделите често потценуваат многу крупни прашински честички, кои се особено ефикасни во задржување топлина. Токму ваквите корекции, според нив, се клучни за уште попрецизно следење на климатскиот ризик во иднина.
