Ново истражување за европскиот риболов со дно-влечни мрежи покажува дека активноста која на прв поглед носи профит, всушност создава голем општествен трошок. Анализата опфатила повеќе од 4.900 бродови под европско знаме во водите на ЕУ, Обединетото Кралство, Норвешка и Исланд, и заклучила дека нето-штетата за општеството изнесува од 2,25 до 16,15 милијарди евра годишно.
Клучниот проблем е јаглеродот: при влечење тешки мрежи по морското дно се ремети седиментот и се ослободува CO2 што бил складиран со векови. Според студијата, токму оваа компонента е најголемиот поединечен трошок. Кога ќе се додадат и емисиите од гориво, финансиската слика уште повеќе се влошува, иако индустријата прикажува околу 180 милиони евра годишен профит.
Истражувачите наведуваат и други значајни загуби: високи државни субвенции (околу 1,17 милијарди евра годишно), голем отпад од улов (до 75% од фатените организми умираат и се враќаат во морето) и висока зависност од скапо гориво. Воедно, дно-влечниот риболов учествува со само околу 2% во животинскиот протеин што се консумира во Европа, а вработува помалку од 20.000 луѓе.
Посебно загрижува што речиси четвртина од риболовниот напор се случува во морски заштитени подрачја, каде целта е обновување на екосистемите. Научните наоди укажуваат дека таму каде што ваквиот риболов се ограничува или забранува, морскиот живот може брзо да се обнови.
Заклучокот на авторите е дека постепено намалување на дно-влечниот риболов за нешто повеќе од половина би можело да донесе подобар вкупен економски и еколошки резултат за Европа. Наместо одржување на скап и штетен модел, дел од субвенциите би можел да се пренасочи кон помалку деструктивни риболовни практики.
