Нова научна анализа покажува дека исчезнувањето на неандерталците во Европа не може да се објасни само со студената клима или со натпреварот со Homo sapiens. Истражувањето, објавено во списанието Quaternary Science Reviews, упатува на покомплексна слика во која се вкрстуваат климатска нестабилност, просторна распределба, демографија и меѓувидски контакти.
Тимот предводен од антропологот Аријан Бурк од Универзитетот во Монтреал применил модели што вообичаено се користат во екологија за предвидување на погодни живеалишта. Наместо современи набљудувања, истражувачите користеле археолошки локалитети како точки на присуство за неандерталци и Homo sapiens, за периодот меѓу 60.000 и 35.000 години пред сегашноста.
Клучниот наод е дека „поврзаноста“ меѓу групите била пресудна за издржливоста на популациите. Моделите сугерираат дека погодните подрачја за Homo sapiens биле поцврсто поврзани во мрежа. Таквите мрежи овозможуваат движење на луѓе, размена на информации за ресурси и миграции на животни, како и привремен пристап до други територии во кризни услови.
Неандерталците, според истата анализа, имале послаби регионални врски, особено во Централна и Источна Европа. Тоа можело да ја намали нивната отпорност кога условите брзо се влошувале. Истовремено, на Иберискиот Полуостров, каде некои јадрени подрачја биле подобро поврзани, е можно популациите да опстанале подолго.
Студијата дополнително укажува дека варијабилноста на климата — колку брзо и непредвидливо се менуваат условите — имала поголемо влијание од самите апсолутни вредности на температура и врнежи. Тоа е важно, бидејќи неандерталците преживеале и претходни глацијални циклуси, што значи дека само „студ“ не е доволен одговор за нивното исчезнување.
Во западните делови на Европа, доаѓањето на Homo sapiens веројатно создало дополнителен притисок врз веќе демографски ранливи неандерталски групи. Бидејќи двата вида имале и повремено вкрстување, нивната интеракција не била едноставна, туку комбинација од конкуренција, контакт и локално различни динамики.
Заклучокот на авторите е дека не постои една универзална причина за исчезнувањето на неандерталците. Наместо тоа, станува збор за регионално различни сценарија во кои пресудна улога имале способноста за социјално поврзување и адаптација на брзи промени во околината.
