Нова анализа објавена во списанието Earth’s Future покажува дека затоплувањето на длабокиот океан е клучен дел од објаснувањето на глобалниот пораст на морското ниво по 2016 година. Истражувачите наведуваат дека т.н. „буџет“ на морското ниво, кој ги собира сите главни придонеси за порастот, повторно се усогласува кога во пресметките се вклучува и загревањето под 2.000 метри длабочина.
До околу 2016 година, набљудувањата и моделите релативно добро се совпаѓале. Потоа се појавила разлика: измерениот пораст на морското ниво бил поголем од објаснетиот со дотогашните извори. Новата студија, предводена од Ани Казенав, укажува дека дел од „исчезнатиот“ сигнал доаѓа токму од длабоките водни слоеви, кои досега биле недоволно опфатени со директни мерења.
Според резултатите, загревањето под 2.000 метри придонесува приближно 0,4 милиметри годишно, односно околу 10% од вкупниот забележан пораст на глобалното средно морско ниво во периодот 2005–2022 година. Авторите нагласуваат дека оваа проценка има и значајна неизвесност, но сепак јасно ја потврдува растечката улога на длабокиот океан.
Клучен проблем е што класичната мрежа на Argo пловки главно мери до 2.000 метри длабочина. Иако постои иницијатива за Deep Argo, која треба да покрива и 4.000–6.000 метри, бројот на вакви уреди засега е премал за целосна глобална слика. Затоа тимот комбинирал сателитска алтиметрија, податоци за масата на океанот, промени кај глечерите и ледените покривки, како и океанска реанализа за пополнување на празнините.
Научната порака е јасна: проценките за идниот пораст на морското ниво мора да ја вклучуваат и длабоката океанска топлина, а не само горните слоеви на водата. Следниот чекор е да се утврди колкав дел од оваа промена е природна климатска варијабилност и колкав дел е долгорочен одговор на човечкото влијание врз климата.
