Нова геолошка анализа на цунамито Тохоку-оки од 11 март 2011 укажува дека разорната моќ на брановите не потекнувала само од водата. Истражувачите покажуваат дека при навлегувањето кон копното, бранот зафаќал големи количества глина и ситен нанос, со што се формирал густ преден дел богат со седименти, т.н. „debritic head“.
Тимот ги анализирал снимките од хеликоптер и ги споредил со сателитски/картографски референци за да ја пресмета брзината и геометријата на фронтот. Забележани се многу стрмни фронтови, со агли од 25° до 59°, како и нерамномерно, пулсно движење. Во одредени моменти, фронтот се движел и до 13,1 m/s, дури и при судир со пречки.
Според авторите, токму овој густ, „каллив“ фронт можел значително да ја зголеми силата на удар врз објектите во споредба со класичните модели што претпоставуваат чиста вода. Дополнително, текот еродирал подлога најмалку 2 километри во внатрешноста, што значи дека континуирано собирал нов материјал и станувал уште потежок.
Заклучокот е важен за проценките на ризик: крајбрежјата богати со кал и фини седименти можат да бидат изложени на повисока опасност отколку што покажуваат стандардните сценарија. Затоа, идните модели за цунами треба експлицитно да го вклучат ефектот на „debritic head“, особено во вакви геолошки средини.
