Нова студија на истражувачи од MIT предлага дека дел од најпознатите „чудни“ квантни ефекти може да се пресметаат со проширени алатки од класичната механика. Наместо да ја негира квантната теорија, трудот нуди алтернативна математичка постапка што дава исти резултати како Шредингеровата равенка.
Во основа, авторите тргнуваат од Хамилтон-Јакобиевата формулација и принципот на најмало дејство. Во класичен пример, тело што се движи од точка А до точка Б ја следи траекторијата за која разликата меѓу кинетичка и потенцијална енергија е минимизирана низ времето. Тимот покажува дека, ако во оваа рамка се внесат повеќекратни патеки и густина (веројатност), може точно да се добие квантната бранова функција.
Овој пристап е тестиран на неколку учебнички примери, вклучувајќи го експериментот со двоен процеп и квантното тунелирање. Кај двојниот процеп, класичниот опис обично не може прецизно да го репродуцира интерференцискиот образец. Според новата формулација, наместо бесконечно многу можни патеки, доволни се ограничен број „најмало-дејствени“ патеки со соодветно пресметана густина за да се добие истиот исход како во стандардната квантна механика.
Истражувачите нагласуваат дека ова не е „поправање“ на квантната механика, туку математички мост меѓу класичната и квантната слика. Со други зборови, феномените остануваат квантни, но нивната пресметка може да се изведе и со поедноставен класичен јазик.
Покрај концептуалната вредност, резултатот може да има практична улога во моделирање на квантни системи, особено таму каде што се работи со сложени нелинеарни енергии, како кај квантни уреди и одредени проблеми на границата меѓу квантна физика и релативност.
Трудот е објавен во Proceedings of the Royal Society A под наслов „On computing quantum waves exactly from classical action“ (DOI: 10.1098/rspa.2025.0413).
