Дијамантот е ценет не само поради сјајот, туку и поради исклучителните физички својства: голема тврдина, висока топлинска спроводливост и добра проѕирност за широк дел од светлосниот спектар. На тоа сега се додава и уште една можност: под соодветни услови, дијамантот може да стане суперпроводник и да пренесува струја без електричен отпор.
Истражувачи од Penn State, Pritzker School of Molecular Engineering при Универзитетот во Чикаго и Q-NEXT, центар под водство на Argonne National Laboratory, откриле нови детали за тоа како настанува оваа појава. Со изработка на висококвалитетни тенки филмови од дијамант допиран со бор, тие успеале да ги издвојат вистинските електронски сигнали од шумот на материјалот.
Нивниот најважен наод е дека суперпроводливоста во овие филмови не е сосема рамномерна. Наместо тоа, се јавува како мозаик од мали суперпроводливи „локви“, кои постепено мора да се поврзат за струјата да тече без отпор. Истражувачите ја опишуваат оваа состојба како грануларна суперпроводливост.
Оваа структура не е статична. Таа може да се менува со магнетно поле, електрична струја и температура, што значи дека идните уреди би можеле да се дизајнираат многу попрецизно. Тоа е важно затоа што денешните квантни системи често бараат екстремно ниски температури, а подобро контролирана суперпроводливост би можела да ги направи поефикасни и полесни за примена.
Најамбициозната перспектива е развој на „квантен чип-во-едно“, во кој би се комбинирале различни квантни функции, како комуникација, пресметување, светлина, спин и магнетизам, во еден ист материјал. Според авторите, разбирањето на оваа грануларност отвора пат дијамантските суперпроводници да се инженерираат намерно, преку контрола на концентрацијата на бор, кристалната ориентација, напрегањето и димензиите на филмот.
