Научниците проценуваат дека следните 30 до 50 години може да бидат клучен период за предвидување на загубата на мразот од Антарктикот и подготовка за идното растење на морското ниво.
Студијата, предводена од истражувачката Фелисити Мекормак од Универзитетот „Монаш“, покажува дека моделите за ледената покривка можат релативно сигурно да ја предвидат придонесот на Антарктикот кон растот на морското ниво до средината на векот. Тоа би им овозможило на владите подобро да планираат инфраструктура, урбан развој и мерки за заштита на крајбрежните заедници.
Долгорочните проекции, сепак, остануваат многу понеизвесни. Голем дел од антарктичкиот мраз лежи врз подлога што се наоѓа под нивото на морето. Доколку повлекувањето на мразот се забрза, може да започнат процеси што тешко се запираат и што би довеле до значително поголема загуба на мраз во втората половина од векот.
Според проценките на Меѓувладиниот панел за климатски промени, во сценарио со високи емисии глобалното морско ниво би можело да се зголеми за повеќе од два метра до 2100 година, доколку дојде до колапс на големи делови од антарктичката ледена покривка. Таков пораст би загрозил домови, цели крајбрежни подрачја и островски држави во Тихиот Океан.
Истражувачите нагласуваат дека поголемата предвидливост во блиска иднина не значи дека долгорочниот ризик е помал. Напротив, таа претставува временски прозорец за носење одлуки со поголема сигурност, додека паралелно се подобруваат набљудувачките системи и климатските модели.
Научниот тим предлага проекциите да се користат во два временски хоризонта: пократкорочен период, во кој загубата на мраз може посигурно да се предвиди, и подолгорочен период, во кој повратните процеси можат нагло да го забрзаат повлекувањето. Ваквиот пристап би им помогнал на носителите на одлуки да подготват адаптациски мерки без да ја занемарат неизвесноста што ја носи иднината.
