Научници од Универзитетскиот колеџ во Лондон открија природен механизам што му помага на имунолошкиот систем да го прекине воспалението и да спречи прекумерно натрупување на одредени имунолошки клетки. Резултатите би можеле да отворат пат кон побезбедни терапии за хронични воспалителни заболувања.
Истражувањето, објавено во списанието Nature Communications, се фокусира на епокси-оксилипини — мали молекули добиени од масти кои делуваат како природна „сопирачка“ на воспалителниот одговор. Тие го ограничуваат прекумерното создавање на интермедиерни моноцити, вид бели крвни клетки што краткорочно помагаат во заздравувањето, но можат да придонесат за хронично воспаление ако останат активни предолго.
Во студијата учествувале 48 здрави доброволци. Кај нив била предизвикана привремена воспалителна реакција со инјектирање на инактивирани бактерии E. coli, кои не можат да предизвикаат инфекција. Потоа, дел од учесниците добиле лек наречен GSK2256294, кој го блокира ензимот растворлива епоксидна хидролаза (sEH).
Блокирањето на sEH овозможило подолго задржување на заштитните епокси-оксилипини во организмот. Кај третираните учесници болката исчезнувала побрзо, а бројот на интермедиерни моноцити во крвта и ткивото значително се намалил. Сепак, лекот немал големо влијание врз видливото црвенило и отокот, што укажува дека првенствено ги менувал подлабоките имунолошки процеси.
Истражувачите утврдиле дека една од молекулите, 12,13-EpOME, веројатно ја потиснува сигналната патека p38 MAPK. Таа патека учествува во претворањето на моноцитите во форма поврзана со продолжена воспалителна активност. Механизмот бил потврден и со лабораториски експерименти и со лек што директно ја блокира p38 патеката.
Повеќето постојни терапии за воспалителни и автоимуни заболувања го потиснуваат имунолошкиот систем, што може да ја намали и неговата способност за одбрана од инфекции. Новиот пристап би можел да го засили природниот процес со кој организмот го враќа имунолошкиот баланс, наместо целосно да го потиснува имунитетот.
Следниот чекор се клинички испитувања кај луѓе со заболувања како ревматоиден артритис и кардиоваскуларни болести. Иако резултатите се ветувачки, потребни се дополнителни истражувања за да се утврди дали овој механизам е безбеден и ефикасен во долгорочно лекување на хронично воспаление.
