Необичните кружни структури на површината на Венера, познати како корони, повторно го насочуваат вниманието на планетарните научници кон внатрешната градба на нашиот „близнак“ по големина. Ново истражување, засновано на податоците од мисијата Magellan, покажува дека овие форми се многу поразновидни отколку што се мислеше и веројатно не настануваат по еден ист механизам.
Тимот предводен од Ана Гулчер од Универзитетот во Фрајбург изработил нови 3D модели на најголемите корони, користејќи радарски и гравитациски податоци собрани пред децении. Во проширена база сега се вклучени 741 корона, а нивните пречници се движат од околу 60 километри до повеќе од 2.000 километри.
Короните се опишуваат како огромни кружни системи на раседи и деформации, кои најверојатно се поврзани со издигнување на топол материјал од внатрешноста на планетата. Според анализата, кај 52 од нив има силни знаци за топли мантиски подигања, што укажува дека под површината може да се случуваат различни видови вулканско-тектонски процеси.
Истражувачите нагласуваат дека овие структури не се само геолошка љубопитност. Начинот на кој Венера ја „преработува“ својата внатрешност може да помогне да се разбере и како се развивала раната Земја. За разлика од нашата планета, Венера веројатно никогаш немала големи океани, а токму водата на Земјата ја олеснува формирањето и движењето на тектонските плочи, како и рециклирањето на јаглеродот.
Иако постојните податоци откриваат многу, тие истовремено покажуваат и колку малку знаеме. Според авторите, гравитациските мерења може да пропуштат дел од активноста, па вистинската тектонска динамика на Венера можеби е поширока отколку што засега можеме да забележиме. Новите мисии VERITAS и EnVision, кога ќе стигнат до Венера, треба да обезбедат многу појасна слика за тоа што се случува под нејзината сурова површина.
