Венера е речиси близнак на Земјата по големина, маса и карпест состав, но има една важна разлика: нема ниту еден природен сателит. Ново истражување сугерира дека планетата можеби некогаш имала месечина, која на крајот била уништена.
Тим предводен од Стивен Кејн од Универзитетот во Калифорнија, Риверсајд, создал компјутерски симулации за да следи како би се однесувала хипотетичка месечина околу Венера. Моделите го земале предвид гравитациското влијание на Венера и Сонцето, како и плимните сили што ја менуваат брзината на вртење и орбитата на планетата.
За разлика од Земјината Месечина, која постепено се оддалечува од нашата планета, месечината на Венера во повеќето сценарија би почнала да се движи навнатре. Таа би се приближувала сè повеќе, додека гравитацијата на Венера не би ја раскинала и нејзините остатоци не би паднале на планетата.
Интересно е што поголема месечина не би имала поголеми шанси за опстанок. Нејзината поголема маса би ја забавила ротацијата на Венера поефикасно, со што би се забрзал нејзиниот пад кон планетата.
Симулациите покажуваат дека сателит би можел да преживее само под тесен сет услови: раната Венера требало да се врти многу брзо, со ден пократок од приближно 12 часа, а месечината да не биде помасивна од Земјината. Бидејќи тие услови веројатно не одговараат на раната историја на Венера, сценариото за нејзино уништување изгледа можно.
Научниците предупредуваат дека директен доказ тешко би можел да се пронајде. Настанот би се случил пред милијарди години, па денес би можеле да останат само индиректни траги. Сепак, истражувањето нуди можно објаснување зошто Венера, иако има слична историја со Земјата, останала без месечина.
