Научници открија досега најсилни индикации дека течен азот можеби се движи кон површината на Плутон. Можното истекување се наоѓа во близина на северниот раб на Спутник Планитија, огромниот глечер во форма на срце што доминира со дел од површината на оваа џуџеста планета.
Анализата на снимките од леталото „Њу хорајзонс“ открива темни линии и дамки во северниот дел на глечерот. Нивниот изглед потсетува на траги што на Земјата се создаваат кога течност се појавува на површината или се движи под мразот. Бидејќи на Плутон не може да врне течен азот, истражувачите сметаат дека тој би можел да доаѓа од длабочината.
Според компјутерските модели, азотниот мраз на дното на Спутник Планитија, кој е дебел неколку километри, може да се стопи под влијание на притисокот и напрегањето. Течниот азот потоа би можел да се движи нагоре низ тесни канали, поттикнат од пловноста или од притисокот од подземјето, слично на материјалот што минува низ вулкански канали.
Кога би стигнал до површината, течниот азот би можел извесно време да остане течен и да се движи надолу по глечерот, навлажнувајќи го околниот мраз и создавајќи ги забележаните темни траги. Истражувачите ги споредиле овие обрасци со сателитски снимки од ледената покривка на Гренланд, каде што слични темни ознаки се појавуваат во присуство на течна вода.
Спутник Планитија се смета за релативно млада површина, веројатно стара помалку од еден милион години. Тоа значи дека необичните темни структури се формирале во релативно блиското минато, што укажува дека Плутон можеби е геолошки поактивен отколку што изгледа.
Научниците сè уште немаат директен доказ дека подземниот течен азот навистина постои, а повеќе од половина од Плутон никогаш не е снимена со висока резолуција. Дополнителните набљудувања би можеле да покажат дали сличен процес се одвива и на други места. Истиот механизам можеби помага да се објаснат и гејзерите забележани на Тритон, најголемата месечина на Нептун.
