Некои од најдлабоките езера на К’гари, најголемиот песочен остров во светот, исчезнале пред околу 7.500 години — и тоа во период кога врнежите биле пообилни од денешните.
Откритието, засновано на анализа на древни седиментни јадра, покажува дека опстанокот на езерата не зависи само од вкупната количина дожд. Важни се и правецот на ветровите, местото каде што паѓа дождот и начинот на кој водата стигнува до езерските басени.
Истражувачите од Универзитетот во Аделаида пронашле празнини во седиментните слоеви од периодот меѓу пред 7.500 и 5.500 години. Бидејќи во езеро со вода постојано се таложат полен, песок, растителни остатоци и органски материи, отсуството на седимент укажува дека басените извесно време биле без површинска вода.
Едно можно објаснување се древните југоисточни пасатни ветрови. Тие можеби ја насочувале влагата кон блискиот остров Минџериба, додека К’гари добивала недоволно вода за да ги одржи езерата.
Наодите се особено значајни во услови на климатски промени. Иднината може да донесе посува клима, но и поинтензивни врнежи. Таквите дождови не мора да ги полнат езерата: водата може да падне на погрешно место, брзо да истече или да не ги надополни подземните резерви.
Езерата на К’гари, познати како „Очите на К’гари“, имаат и длабоко духовно значење за народот Бучула, традиционалните сопственици на островот. Затоа истражувачите нагласуваат дека подоброто разбирање на нивната древна историја е клучно за нивната заштита во иднина.
