Калифорниски хибридни пчели покажуваат природна отпорност на вароа

Во време кога пчеларите во САД пријавуваат големи загуби на пчелни семејства, истражување од Универзитетот на Калифорнија во Риверсајд носи редок позитивен сигнал: локално приспособена хибридна популација пчели во Јужна Калифорнија успева значително подобро да го контролира паразитот вароа.

Вароа-грините се меѓу најопасните закани за медоносните пчели. Тие се хранат со ткива клучни за имунитетот и метаболизмот, а притоа пренесуваат и вируси, како вирусот на деформирани крила и акутна пчелна парализа. Последиците се ослабени пчели, пократок животен век и поголем ризик од колапс на колониите.

Во студијата, објавена во списанието Scientific Reports, научниците следеле 236 пчелни колонии од 2019 до 2022 година. Колониите со локално одгледани хибридни матици имале во просек околу 68% помал број вароа-грини во споредба со колониите со комерцијални матици. Дополнително, кај нив повеќе од пет пати поретко се достигнувало ниво што бара хемиски третман.

Овие пчели не се дел од официјална комерцијална селекција, туку потекнуваат од природно измешана популација, често поврзана со диви колонии. Генетските анализи покажуваат комбинација од најмалку четири линии: африканска, источноевропска, блискоисточна и западноевропска.

Едно од најважните сознанија е дека отпорноста може да започнува уште во ларвената фаза. Во лабораториски тестови, вароа-грините покажале помал интерес за ларвите од калифорниските хибридни пчели, особено околу седмиот ден од развојот, кога ларвите обично се најранливи. Тоа укажува дека механизмот на одбрана можеби е длабоко вграден, а не само резултат на однесување кај возрасните пчели.

Наодите не значат дека овие пчели се целосно „имуни“ или дека пчеларските мерки треба да се укинат. Наместо тоа, истражувачите гледаат можност за идентификација на корисни биолошки својства што би можеле да се вклучат во идни програми за одгледување и да ја намалат зависноста од хемиски третмани.

Со оглед на глобалниот пад на опрашувачите, оваа работа покажува дека дел од решенијата можеби веќе постојат на терен, а предизвикот е навреме да се препознаат и научно да се применат.