Научници успеаја да реконструираат дел од магнетната структура на далечната страна од Сонцето, област што не може директно да се набљудува од Земјата. Новата метода им овозможува не само да откријат каде се формираат активни региони зад видливиот сончев раб, туку и да одредат каков е нивниот магнетен поларитет, односно насоката на магнетните полиња.
Истражувањето е објавено во списанието Scientific Reports, а го предводел Амр Хамада од американската National Solar Observatory. Тимот користел хелиосеизмологија, техника што ги анализира звучните бранови кои се шират низ внатрешноста на Сонцето. Токму тие бранови носат информации за скриените структури и процеси на неговата невидлива хемисфера.
Веќе околу 25 години астрономите со вакви мерења можат однапред да забележат големи активни региони на далечната страна од Сонцето, пред тие да се свртат кон Земјата. Но досега недостасувал важен дел од сложувалката: прецизна проценка на магнетниот поларитет. Тој параметар е клучен за разбирање колку опасна може да биде некоја ерупција и дали може да предизвика посилна геомагнетна бура.
За анализата биле искористени податоци од глобалната мрежа роботски сончеви телескопи NSF-NOAA GONG. Оваа мрежа постојано ги следи осцилациите на сончевата површина. Со испитување на суптилни фазни поместувања во тие осцилации, истражувачите успеале да извлечат дополнителни траги за распоредот на магнетните полиња во активните региони што не се директно видливи.
Според авторите, методот овозможува создавање магнетограми со раздвоен поларитет за далечната страна од Сонцето. Тоа значи дека научниците сега можат подобро да проценат како изгледа целокупната магнетна слика на нашата ѕвезда, наместо да се потпираат само на страната свртена кон Земјата.
Ова има практично значење и за секојдневната технологија. Сонцето ротира приближно за 27 дена, па активни региони што денес се скриени можат за неколку дена да станат насочени кон Земјата. Ако нивната магнетна структура се знае порано, прогнозите за вселенското време би можеле да станат попрецизни. Тоа е важно затоа што силните сончеви ерупции можат да влијаат врз сателити, комуникациски системи, навигација, енергетски мрежи и безбедноста на астронаутите.
Истражувачите сметаат дека со понатамошно усовршување на техниката би можело да се создаде речиси целосна глобална магнетна мапа на Сонцето. Ако тоа се оствари, набљудувањето на активноста на нашата ѕвезда ќе влезе во нова фаза, со порано предупредување за потенцијално нарушувачки соларни настани.
