Во шумите и грмушестите предели на северна Аргентина, мажјаците на видот Hydropsalis torquata не се потпираат само на глас за да привлечат партнерка. Ново истражување објавено во Journal of Avian Biology покажува дека овие ноќни птици создаваат остар звук налик на плесок така што ги удираат зглобовите на крилјата еден од друг.
Тимот на Кристофер Кларк од Универзитетот на Калифорнија во Риверсајд и Хуан Игнасио Арета од аргентинскиот CONICET го снимил однесувањето со брзи инфрацрвени камери, во часовите пред зори и при месечина. Инфрацрвената светлина им овозможила на научниците да ги следат птиците без да ги вознемират, бидејќи тие не ја гледаат.
Снимките потврдиле дека звукот не доаѓа од грлото. За време на додворување и парење, мажјакот ги приближува крилјата и ги судира радиусните коски, дел од крилото што приближно одговара на човечката подлактица. Така се добива краток, јасен плесок што орнитолозите со години го слушале на терен без сигурно да знаат како настанува.
Истражувачите провериле и музејски примероци за да видат дали овие птици имаат посебно изменети зглобови за создавање звук. Засега не нашле очигледна анатомска специјализација, што сугерира дека силниот сигнал може да се произведе и без големи промени во градбата на крилото.
Откритието е дел од поширока приказна за невокалната, механичка комуникација кај птиците. Освен песната, некои видови користат пердуви, крилја, канџи или коски за да испраќаат сигнали. Таквите звуци може да носат информации за подготвеност за парење, сила или присуство, но научниците сè уште треба да утврдат колку разновидни пораки може да пренесе еден ваков плесок.
Според авторите, ноќните теренски набљудувања откриле и друг необичен звук при воздушни потери меѓу птиците, чиј извор сè уште не е познат. Следниот чекор е да се разбере физиката на овие кратки звуци и нивната улога во скриениот звучен пејзаж на животот по зајдисонце.
