Научници за првпат забележаа исклучително мали плазмени вртлози на видливата површина на Сонцето. Откритието е направено со најголемиот соларен телескоп во светот, телескопот „Даниел К. Иноује“ на Хаваи, во комбинација со напредни компјутерски симулации.
Вртлозите се појавуваат на рабовите на соларните гранули — структури со пречник од околу 500 до 2.000 километри, создадени од врела плазма што се издигнува од внатрешноста на Сонцето, се лади и повторно потонува. Новите снимки откриваат фини, ресести структури широки нешто повеќе од 20 километри, во кои плазмата се движи спирално.
Истражувачите сметаат дека станува збор за Келвин-Хелмхолцови нестабилности. Тие се појавуваат кога соседни слоеви течност или плазма се движат со различни брзини, создавајќи сили на смолкнување што можат да прераснат во бранови и вртлози. Слични процеси се забележуваат и во океанските бранови, облаците и интеракцијата меѓу сончевиот ветер и магнетосферите на планетите.
Овие минијатурни структури може да помогнат да се објасни како се извртуваат магнетните линии на Сонцето и како подоцна се ослободува складираната енергија, понекогаш преку мали изблици наречени наноблесоци. Вртлозите, исто така, ефикасно мешаат магнетизирана и немагнетизирана плазма, што може да го забрза преносот на магнетниот флукс од површината кон сончевата атмосфера.
Овој процес би можел да даде ново објаснување за брзите промени во сончевото магнетно поле и за неговиот приближно 11-годишен циклус на активност. Резултатите се објавени во списанието Nature и покажуваат дека процеси со размери од само неколку десетици километри можат значително да ја обликуваат активноста на нашата ѕвезда.
