Научниците развија нов метод за предвидување на јачината на следниот сончев циклус до седум години пред тој да го достигне максимумот. Методот се темели на бројот на сончеви дамки во досега неидентификувана „точка на исклучување“, кога најекстремните појави на вселенското време нагло престануваат.
Сончевите дамки се области со силна магнетна активност на површината на Сонцето. Нивниот број се зголемува и намалува во приближно 11-годишен циклус, при што силните ерупции и исфрлањата на коронална маса можат да влијаат врз сателитите, комуникациите, навигацијата и електроенергетските мрежи на Земјата.
Истражувањето, предводено од тим од Универзитетот Ворвик, покажува дека екстремното вселенско време не исчезнува постепено, туку се прекинува во карактеристичен момент од секој сончев циклус. Бројот на сончеви дамки во тој момент е поврзан со максималниот број дамки во наредниот циклус.
Овој пристап произлегува од концептот „сончев часовник“, кој неправилните сончеви циклуси ги пресликува на стандардизиран часовник. Тој може да понуди подолг период за подготовка од досегашните методи, кои најчесто се потпираат на податоците од сончевиот минимум.
Првичната проценка укажува дека 26. сончев циклус ќе биде умерен, со околу 100 до 120 сончеви дамки во максимумот. Тоа би значело активност слична на или послаба од онаа во тековниот, 25. циклус. Сепак, попрецизна прогноза ќе биде можна за приближно две години, кога циклусот ќе ја достигне точката на исклучување и ќе има директни набљудувања.
Методот може да помогне и во проучувањето на сончевото динамо — процесот што го создава магнетното поле на Сонцето. Подоброто разбирање на овој процес би можело да придонесе за посигурни прогнози на идните сончеви бури и нивното влијание врз технолошките системи на Земјата.
