Наместо потрагата по вонземски живот да се сведува на барање јасен сигнал на една единствена планета, ново истражување предлага поинаков пристап: да се бараат обрасци што се повторуваат низ поголем број светови. Според научниците, ако животот навистина се шири и со време ги менува средините во кои се појавува, тогаш таквото влијание би можело да остави статистички траги што ги поврзуваат планетите меѓусебно.
Студијата е предводена од Харисон Б. Смит од Earth-Life Science Institute при Institute of Science Tokyo и Лана Синапајен од National Institute for Basic Biology. Нивната идеја се темели на таканаречен „агностички биопотпис“ — метод што не зависи од прецизна дефиниција за тоа што е живот и како точно би изгледал на други светови.
Во класичната астробиологија, научниците најчесто бараат биопотписи како одредени гасови во атмосферата. Но таквите сигнали можат да бидат двосмислени, бидејќи понекогаш настануваат и без присуство на живи организми. Техносигнатурите, од друга страна, би биле посилен доказ, но зависат од претпоставки за тоа како би се однесувала интелигентна цивилизација. Токму затоа новиот пристап се обидува да ја заобиколи оваа неизвесност.
Истражувачите работеле со агентска симулација за да моделираат како животот би можел да се прошири низ ѕвездени системи и како потоа би влијаел врз својствата на планетите. Резултатите покажуваат дека, ако таков процес навистина постои, можно е да се појават мерливи статистички врски меѓу положбата на планетите и нивните карактеристики. Со други зборови, и кога една планета сама по себе не нуди убедлив доказ, група планети заедно може да открива поширока слика.
Тимот предлага и начин како ваквите шеми да се искористат за избор на најперспективни цели за понатамошни набљудувања. Со групирање на планети според заеднички својства и нивната просторна распределба, можно е да се издвојат кластери кај кои е поголема веројатноста дека биле обликувани од биолошка активност. Методот е дизајниран да го намали ризикот од лажни позитивни резултати, дури и по цена да се пропуштат дел од световите што можеби навистина содржат живот.
Овој компромис е особено важен затоа што времето за работа со моќни телескопи е ограничено, а секое дополнително набљудување мора внимателно да се избере. Ако идните мисии почнат да анализираат големи популации егзопланети, статистичките техники би можеле да помогнат во насочување на ресурсите кон најинтересните кандидати.
Научниците сепак нагласуваат дека станува збор за рана фаза на истражување заснована на симулации. Следниот чекор ќе биде подобро разбирање на природната разновидност на планети што настануваат без живот, за полесно да се препознаат навистина необични шеми. Ќе бидат потребни и подетални планетарни податоци, како и пореалистични модели за еволуцијата на галаксиите.
Истражувањето е објавено во списанието The Astrophysical Journal, а според авторите, идната потрага по вонземски живот можеби нема да зависи само од хемијата на една планета, туку од пошироките траги што животот би ги оставил низ цели планетарни системи.
