И покрај фактот дека имаше неколку истражувачки мисии на Месечината, со и без екипаж, задната страната на Месечината остана прилично неистражена поради можните потешкотии во комуникацијата со Земјата. Но, во 2019 година кинеската мисија успеа да го приземји роверот Јута-2 на таа страна, кој има задача да истражи како изгледа оваа мистериозна област.
Роботот Лианг Динг од Технолошкиот институт Харбин во Кина и неговите колеги го анализираа движењето и набљудувањата на роверот користејќи радар и спектрометрија, а потоа донесоа некои заклучоци за составот и карактеристиките на почвата.
Тие открија дека роверот „лизга“ полесно на таа страна отколку што се очекувало, што покажува дека подалечното лице на Месечината е релативно рамно. Изгледа и дека земјата лесно се залепи за шесте тркала на роверот, што значи дека е веројатно повеќе леплива од другата страна.
Освен што е корисно за дизајнирање идни лунарни ровери, разбирањето на составот на почвата и распространетоста на карпите може да ни каже многу за историјата на самата површина на Месечината, пишува New Scientist.
Роверот Јута-2, исто така, пронајде темнозелен, сјаен материјал на дното на еден кратер, сличен на стаклените материјали пронајдени во примероците од мисијата Аполо.
Далечната страна на Месечината е исто така релативно електромагнетно тивка бидејќи ги блокира преносите од Земјата, што ја прави многу погодна за астрономски истражувања.
За љубопитноста што нè поврзува.
Вашата донација помага науката да стигне до повеќе читатели.
Ви благодариме што ја поддржувате науката на македонски.
