Нова научна анализа покажува дека главниот извор на микропластика во атмосферата е копното, а не океаните, како што често се претпоставуваше во претходните модели. Истражувачки тим од Универзитетот во Виена споредил глобални мерења со компјутерски симулации и заклучил дека бројот на честички што се ослободуваат од копнени површини е повеќе од 20 пати поголем од оној од океаните.
Во студијата биле обработени 2.782 поединечни мерења на атмосферска микропластика од различни делови на светот. Кога овие податоци биле споредени со постојните модели, се покажало дека моделите систематски ја преценувале концентрацијата на микропластика во воздухот и количината што се таложи назад на површината на Земјата, во некои случаи и за неколку реда на големина.
По калибрација на моделот, научниците добиле пореални процени за емисиите од копно и од океан. Иако и двете процени биле намалени во однос на претходните вредности, копното останало доминантен извор по број на честички. Важна нијанса е дека вкупната маса на емитирана микропластика може да биде повисока над океаните, затоа што морските честички во просек се поголеми.
Овие резултати се значајни за разбирање на начинот на кој микропластиката се пренесува на глобално ниво, вклучително и до оддалечени региони. Воздушниот транспорт значи дека честичките не остануваат локален проблем: тие може да се вдишат, а потоа повторно да се наталожат во почви и водни екосистеми.
Истражувачите нагласуваат дека и покрај напредокот, несигурноста е и натаму голема. Особено недостигаат попрецизни податоци за уделот на различни извори, како сообраќајот и текстилните влакна, како и за распределбата на големината на честичките. Токму овие параметри се клучни за подобри процени на реалното оптоварување со пластика во атмосферата.
Студијата е објавена во списанието Nature и претставува важен чекор кон попрецизно следење на микропластиката во воздухот и нејзините еколошки и здравствени импликации.
