Ново рецензирано истражување на Универзитетот во Толедо и Универзитетот во Мисури покажува дека златната рипка (Carassius auratus), иако често се чува како миленик, може сериозно да ги наруши слатководните екосистеми кога ќе биде пуштена или ќе избега во природа.
Тимот спровел контролирани експерименти во големи надворешни мезокосми што симулираат реални езерски услови. Во нив биле споредени системи со сиромашни хранливи материи (олиготрофни) и богати хранливи материи (еутрофни), за да се следи влијанието од внесување златни рипки.
Резултатите покажале брзо влошување на квалитетот на водата, особено во еутрофни услови: намалена проѕирност и повеќе суспендирани честички. Воедно се забележани падови кај полжави, амфиподи и зоопланктон, организми што се клучни за водната трофична мрежа.
Истражувачите пријавуваат и негативно влијание врз автохтоните риби, бидејќи златната рипка се натпреварува за храна и ресурси. Забележаната послаба телесна кондиција кај домашните видови е сигнал за можни долгорочни последици врз популациите.
Студијата укажува на т.н. „режимска промена“ — момент кога екосистемот преминува во нова, деградирана состојба што тешко и скапо се обновува. Важен заклучок е дека штетата не се објаснува само со вкупниот број риби, туку конкретно со присуството на златната рипка.
Авторите повикуваат на превенција, рано откривање и контрола пред да се формираат стабилни инвазивни популации. За сопствениците на миленици, препораката е јасна: непожелните рипки да не се пуштаат во реки, езера или бари, туку да се вратат во продавница, да се дадат на друг акварист или да се побара совет од надлежни служби.
Трудот е објавен на 28 април 2026 во Journal of Animal Ecology (DOI: 10.1111/1365-2656.70259).
