Микробните заедници во почвата и човечките црева се меѓу најсложените биолошки системи, со стотици до илјадници видови бактерии што истовремено коегзистираат и влијаат едни на други. Токму затоа, долго време се сметаше дека ваквите екосистеми се тешко предвидливи. Но ново истражување објавено во списанието Science покажува дека, под одредени услови, поголемата разновидност може да ја подобри предвидливоста.
Тимот предводен од истражувачи од Универзитетот Вашингтон во Сент Луис анализирал лабораториски составени микробни заедници од почва и од цревен микробиом. Наместо да се задоволи со идејата дека „големите бројки ги израмнуваат разликите“, студијата поставува поконкретно прашање: колку дополнителна информација за составот на заедницата е потребна за навистина да се подобрат прогнозите.
Истражувачите издвојуваат три типа „едноставност“ во сложени екосистеми. Првиот е статистички и очекуван, вториот произлегува од сродноста меѓу видови со слично однесување, а третиот е најважен: биолошка структура што овозможува значајни и проверливи предвидувања. Токму оваа трета категорија, според авторите, е клучна за разбирање на начинот на кој функционира системот.
Резултатите покажуваат дека со раст на разновидноста, дури и „груба“ информација за заедницата станува покорисна за предвидување на биолошки исходи, како што се ферментациските продукти. Ова сугерира дека сложеноста не мора да значи хаос, туку може да носи скриени ограничувања и правила.
Практичните примени во земјоделството и здравството сè уште се во рана фаза, но концептуалниот придонес е значаен: студијата нуди појасен јазик за разликување меѓу привидна и вистински информативна предвидливост во микробните екосистеми.
