Венера е речиси близнак на Земјата по големина и густина, но има неколку драматични разлики: се врти во спротивна насока од повеќето планети, има екстремно високи температури и нема природен сателит.
Нова студија, објавена како претпечаток на серверот arXiv, истражува дали Венера можеби некогаш имала месечина. Тимот предводен од планетарниот научник Стивен Р. Кејн користел компјутерски модели за да ја следи еволуцијата на хипотетички сателит во период од 4,5 милијарди години.
Во симулациите биле менувани масата на месечината, нејзиното растојание од Венера, почетната брзина на ротација на планетата и приливното триење во нејзината внатрешност. Резултатите покажале дека токму овие услови би можеле да ја одредат судбината на сателитот.
Во некои сценарија месечината би останала во орбитата до денес. Во други, таа најпрво би се оддалечувала од Венера, но подоцна, поради промените во ротацијата на планетата, би го сменила правецот на миграција и би почнала да се приближува кон неа.
Истражувачите сметаат дека најверојатното објаснување е токму вакво спирално враќање и уништување на месечината. Во зависност од нејзината маса и почетната ротација на Венера, тоа можело да се случи меѓу 30 милиони и 1,7 милијарди години по нејзиното формирање.
Моделот не бара голем судир или друг надворешен катастрофален настан. Отсуството на сателит можело да биде природна последица на почетните услови во системот на Венера. Сепак, бидејќи трудот сè уште не е објавен во научно списание, заклучокот не е конечен.
Доколку ова сценарио е точно, присуството или исчезнувањето на месечината можело да биде една од причините поради кои Земјата и Венера се развиле во толку различни светови.
