Научници од Институтот „Вајцман“ открија дека бројот на вирусни честички што ќе навлезат во една клетка може да одреди дали херпесвирусот ќе започне активно размножување или ќе премине во латентна, неактивна состојба.
Истражувањето се фокусирало на човечкиот цитомегаловирус (HCMV), член на семејството херпесвируси. Иако најчесто не предизвикува симптоми, вирусот може повторно да се активира при ослабен имунитет. Кај бремени жени, инфекцијата може да се пренесе на плодот и во одредени случаи да предизвика развојни нарушувања или губење на слухот.
Тимот ги споредил моноцитите, крвни клетки во кои вирусот често останува скриен, со макрофагите во кои почесто се развива активна инфекција. Се покажало дека макрофагите имаат повеќе површински протеини што му овозможуваат на вирусот полесно да навлезе во клетката. Како резултат, во нив влегуваат многу повеќе вирусни честички отколку во моноцитите.
Кога истражувачите генетски додале ефикасни рецептори за цитомегаловирус во моноцитите, бројот на честички што навлегувале се зголемил околу 15 пати, а значително пораснал и уделот на клетките со активна инфекција. Ова укажува дека секој тип клетка има сопствен минимален праг на инфекција.
Под тој праг, вирусот може да остане латентен, додека доволно голем број честички може да ги надмине одбранбените механизми на клетката. Научниците идентификувале и површински протеин чие отстранување од макрофагите значително ја намалува активната инфекција, што може да биде важно за развојот на идни вакцини и терапии.
Во дополнително истражување, тимот ги проучувал таканаречените непосредно-рани вирусни протеини. Едниот ги разградува структурите во јадрото што го потиснуваат вирусниот геном, а другиот ја пренасочува клетката да создава и обезбедува молекули потребни за синтеза на вирусната ДНК. Самото нарушување на овие нуклеарни структури, според резултатите, може да биде доволно за повторно активирање на латентен вирус.
Откритијата би можеле да помогнат во пронаоѓањето ткива каде што херпесвирусите остануваат незабележани, во предвидувањето кога латентната инфекција може да се активира и во развојот на начини за спречување на нејзиното будење кај ранливи пациенти.
