Истражувачи од Универзитетот на Калифорнија во Сан Диего развиле експериментален биоматеријал што може да се внесе во крвотокот и да стигне до воспалено или оштетено ткиво. Наместо да се инјектира директно во срцевиот мускул, материјалот се движи низ крвните садови и таму каде што има повреда помага во смирување на воспалението и во започнување на процеси поврзани со заздравување.
Главниот фокус на студијата бил оштетувањето по срцев удар. Кога протокот на крв кон дел од срцето ќе се прекине, дел од срцевото ткиво може да биде трајно оштетено. Организмот потоа создава лузна, но таа не се собира како здрав срцев мускул, што со време може да придонесе за слабеење на срцето и срцева слабост.
Во претклинички испитувања кај глодари и свињи, биоматеријалот бил поврзан со подобра состојба на оштетеното срцево ткиво по индуциран инфаркт. Истражувачите забележале намалување на воспалителните сигнали, подобрување на движењето на срцевиот ѕид и промени во генската активност што се поврзуваат со поправка на ткивото.
Материјалот потекнува од хидрогел изработен од екстрацелуларна матрица на срцево ткиво. Тоа е природната потпорна структура што ги опкружува клетките. Претходна верзија на оваа технологија се внесувала директно во срцето преку катетер, но таквиот пристап има ограничувања, особено веднаш по срцев удар, кога дополнителна механичка повреда на срцето би била ризична.
Новата верзија е приспособена за внесување преку крвен сад или интравенски. За да го постигнат тоа, научниците ги издвоиле наночестичките од течниот претходник на хидрогелот, ги прочистиле, стерилно ги филтрирале и ги претвориле во прав што може повторно да се раствори пред употреба.
Најинтересниот дел од механизмот е начинот на кој биоматеријалот реагира со оштетените крвни садови. По повреда, малите крвни садови стануваат попропустливи. Наместо само да помине низ тие отвори, материјалот се врзувал за ендотелните клетки што ја обложуваат внатрешноста на садовите и, според истражувачите, помогнал во затворање на празнините и побрзо обновување на васкуларната бариера.
Тимот проверил и дали пристапот може да има поширока примена. Во рани експерименти кај стаорци, биоматеријалот покажал потенцијал да се насочува и кон други воспалени ткива, вклучувајќи модели на трауматска повреда на мозокот и пулмонална артериска хипертензија. Тоа отвора можност вакви материјали еден ден да се користат за органи до кои е тешко да се пристапи директно.
Сепак, терапијата засега останува експериментална. Резултатите се добиени во животински модели, а за примена кај луѓе ќе бидат потребни клинички испитувања што ќе покажат безбедност, практичност и реална корист за пациентите.
Подоцнежни истражувања на слични материјали базирани на екстрацелуларна матрица продолжуваат да го испитуваат нивното влијание врз имунолошкиот одговор, создавањето крвни и лимфни садови и зачувувањето на срцевото ткиво по инфаркт. Ако овие резултати се потврдат во клиника, биоматеријалите што се движат низ крвотокот би можеле да станат важен нов правец во регенеративната медицина.
