Истражувачи од Јапонија успеале да пресметаат колку сончева радијација имал Токио пред повеќе од два века, користејќи дневници со секојдневни описи на времето. Наместо современи инструменти, тие се потпреле на историски записи и на подоцнежни официјални мерења за да изградат долга климатска низа.
Во студијата, објавена во списанието Climatic Change, тимот од Research Organization of Information and Systems, Универзитетот Ришшо и Токискиот метрополитен универзитет анализирал дневници од Токио и ги споредил со податоци за траење на сончевиот сјај што ги води Јапонската метеоролошка агенција од 19. век наваму. Така била реконструирана сончевата радијација за периодот од 1720 до 1912 година.
Авторите наведуваат дека квалитативните описи, како ведро, облачно или дождливо, можат систематски да се претворат во квантитативни климатски податоци на месечно ниво. Резултатите покажуваат изразени периоди со малку сончева енергија во 1780-тите и 1830-тите, кои се совпаѓаат со тешки гладни години.
Според истражувачите, послабата сончева радијација веројатно значела постудени лета и послаба земјоделска продуктивност, што дополнително ги засилило социјалните последици. Токму затоа ваквите историски записи не се важни само за климатологијата, туку и за разбирање на врската меѓу времето, храната и општествените промени.
Тимот смета дека методот може да се примени и на други историски документи низ светот, со цел да се реконструираат долгорочни климатски трендови таму каде што инструментални мерења не постојат. Во пракса, дневниците повторно се покажуваат како вреден научен извор, овојпат за историјата на климата.
