Новo истражување објавено во списанието Scientific Reports покажува дека отпорноста на некои корални гребени на морските топлотни бранови не зависи само од локалните услови во морето, туку и од климатски осцилации што делуваат на ниво на цели океански басени. Научниците анализирале гребен во Андаманското Море, во североисточниот дел на Индискиот Океан, каде повремено до плитките корали пристигнува постудена вода од подлабоките слоеви.
Ова природно ладење е поврзано со внатрешни бранови и со промените во длабочината на термоклината, границата меѓу потоплата површинска и постудената подлабока вода. Кога постудената вода полесно стигнува до гребенот, топлинскиот стрес врз коралите се намалува. Но студијата покажува дека таквата заштита не е постојана, туку значително варира со пошироките климатски услови во тропскиот Индо-Пацифик.
За да утврдат како се менувало ова ладење низ времето, истражувачите комбинирале долгорочни мерења на температурата под површината со геохемиски анализи на корални скелети. Коралите, додека растат, во својата структура зачувуваат записи за условите во морската вода. Со анализа на односот меѓу стронциум и калциум научниците реконструирале минати температури, а со јаглеродни изотопи следеле како се менувал метаболизмот на коралите за време на топлински стрес.
Еден од главните заклучоци е дека јачината на природното ладење е силно под влијание на две големи климатски појави: Ел Нињо-Јужна осцилација и диполот на Индискиот Океан. Овие процеси влијаат врз регионалните ветрови и врз положбата на термоклината, а со тоа и врз можноста постудената вода да стигне до плитките гребени.
Најизразено ладење било забележано за време на исклучително силниот Ел Нињо во 1997 и 1998 година, кога истовремено бил присутен и силен позитивен дипол на Индискиот Океан. Во тој период термоклината била невообичаено плитка, што овозможило поголем доток на постудена вода до гребенот. Иако тогаш се случил еден од најтешките глобални настани на избелување на коралите, на оваа локација природното ладење значително го ублажило топлинскиот стрес.
Хемиските записи во коралните скелети покажале и како самите организми се приспособуваат. Во нормални услови, градежните корали најмногу зависат од микроскопски алги што живеат во нивните ткива и им обезбедуваат енергија. За време на избелување, оваа симбиоза може да се наруши. Анализите укажуваат дека во многу такви епизоди коралите ја зголемувале хетеротрофијата, односно фаќале повеќе честички храна од околната вода. Интересно, овој премин бил многу помалку изразен во 1998 година, што сугерира дека силното природно ладење им помогнало да ја задржат вообичаената стратегија на исхрана.
Овие резултати се важни за заштитата на коралните екосистеми. Наместо да се сметаат за трајно безбедни засолништа, коралните рефугии треба да се гледаат како динамични подрачја чија заштитна улога се засилува или ослабува во зависност од состојбата на климатскиот систем. Таквото разбирање може да им помогне на научниците и на управувачите подобро да предвидат каде коралите имаат најголеми шанси да преживеат во услови на сè почести морски топлотни бранови.
Истражувањето дополнително потврдува дека иднината на поединечни гребени може да зависи од процеси што се одвиваат далеку надвор од нивната непосредна околина. Во свет со потопли океани, следењето на овие врски ќе биде клучно за попрецизно планирање на заштитата на коралите.
