Невидливите честички пластика во водата за пиење можеби не претставуваат ризик само затоа што луѓето можат директно да ги внесат. Ново истражување покажува дека нанопластиката може да им помогне на опасните бактерии да создадат поцврсти и поотпорни биофилмови во водоводните системи.
Научници од Virginia Tech и нивни меѓународни соработници испитувале како нанопластичните честички влијаат врз заедници од бактерии. Резултатите, објавени во списанието „Water Research“, укажуваат дека изложеноста на нанопластика може да ја зголеми отпорноста на биофилмовите кон средствата за дезинфекција.
Биофилмовите се слоеви од бактерии што се прилепуваат за површините, како што се внатрешните ѕидови на цевките. Бактериите создаваат заштитна слузеста материја околу себе, која им овозможува полесно да преживеат неповолни услови.
Во истражувањето биле следени Escherichia coli и Pseudomonas aeruginosa. Кога биле изложени на нанопластика, бактериите меѓусебно комуницирале и ослободувале супстанции што го правеле биофилмот подебел, потежок и механички постабилен.
Честичките истовремено влијаеле и врз бактериофагите – вируси што ги напаѓаат бактериите. Кај дел од бактериите се активирале профаги, односно вирусни геноми вградени во бактериската ДНК, додека бактериите користеле системи како CRISPR за одбрана од вирусите.
Научниците предупредуваат дека ваквите промени може да создадат дополнителен предизвик за пречистителните станици и дистрибутивните мрежи. Поцврстите биофилмови потешко се отстрануваат и можат да им овозможат на потенцијално патогените микроорганизми подолго да опстанат во системот.
Нанопластиката опфаќа честички со големина приближно од еден до 1.000 нанометри, невидливи со голо око. Истражувачите нагласуваат дека се потребни дополнителни испитувања за да се утврди како големината на честичките и сложениот состав на микробните заедници го менуваат овој процес.
