Ново истражување предводено од Универзитетскиот колеџ во Лондон покажува дека загадувањето од масовните лансирања на сателити брзо се натрупува во горните слоеви на атмосферата и до крајот на деценијата може да учествува со околу 42% во вкупното климатско влијание на вселенскиот сектор.
Најголемиот дел од проблемот доаѓа од ракетните лансирања и од објектите што се враќаат во атмосферата, при што саѓите од керозинските мотори остануваат многу подолго отколку честичките од загадувањето на земјината површина. Истражувачите проценуваат дека ваквите честички имаат и до 500 пати посилен климатски ефект токму затоа што подолго опстојуваат во горната атмосфера.
Анализата на податоци од 2020 до 2022 година покажува дека мегаконстелациите веќе стануваат доминантен двигател на растот на вселенското загадување. Во 2020 година тие носеле околу 35% од климатското влијание на секторот, а ако трендот продолжи, до 2029 година таа бројка би можела да порасне на 42%. Истовремено, годишниот број лансирања речиси се зголемил тројно, од 114 во 2020 на 329 во 2025 година.
Авторите предупредуваат дека ова не е само климатско, туку и регулаторно прашање. Според нив, ефектот на намалување на сончевото зрачење поради натрупаниот чад во горната атмосфера наликува на мал, нерегулиран геоинженерски експеримент, со потенцијално сериозни и тешко реверзибилни последици. Иако дел од емисиите имаат слаб разладувачки ефект, тој е занемарлив во споредба со загревањето што веќе го предизвикуваат другите извори на климатски промени.
Истражувањето посочува и дека влијанието врз озонската обвивка засега е ограничено. Сепак, како што се планираат нови констелации и се користат различни типови горива, ризикот останува неизвесен и може да расте со секоја нова генерација на сателитски системи.
