Научници од Универзитетот Мериленд, округ Балтимор, идентификувале важен механизам што ентеровирусите го користат за да се размножуваат во човечки клетки. Оваа група вируси е поврзана со болести како полио, енцефалитис, миокардитис, но и со дел од обичните настинки.
Истражувањето, објавено во Nature Communications, покажува како вирусната РНК собира вирусни и човечки протеини за да ја изгради машинеријата потребна за копирање на геномот. Во средиштето на процесот е структура во РНК со форма слична на детелина, која служи како место за врзување на клучни протеини.
Ентеровирусите имаат мали РНК геноми, но тие мора да извршуваат две задачи: да носат упатства за создавање вирусни протеини и истовремено да служат како шаблон за создавање нови копии од вирусот. За тоа е особено важен протеинот 3CD, составен од делови што учествуваат и во обработка на вирусните протеини и во копирање на РНК.
Со рендгенска кристалографија и други биофизички методи, тимот успеал детално да покаже како 3CD се врзува за вирусната РНК и како потоа се приклучуваат други компоненти, вклучувајќи и човечкиот протеин PCBP2. Така се формира комплексот што го започнува размножувањето на вирусот.
Според наодите, овој систем работи како молекуларен прекинувач. Кога 3CD е врзан за РНК, вирусот го копира својот геном. Кога протеинот се одвојува, истата РНК повторно може да се користи за производство на вирусни протеини.
Истражувачите забележале дека сличен механизам постои кај сите седум ентеровируси што ги анализирале. Тоа укажува дека оваа РНК структура е суштинска за нивниот опстанок и дека тешко може значително да се промени без да се наруши размножувањето на вирусот.
Овој увид е важен затоа што може да помогне во развој на антивирусни лекови со широк спектар, насочени не кон еден вирус, туку кон заедничка слабост на цела вирусна група. Наместо да се таргетираат само вирусните ензими, идните терапии би можеле да ја нарушат врската меѓу РНК и протеините што го активираат копирањето.
Иако станува збор за основно лабораториско истражување, резултатите нудат попрецизна мапа на процес што е клучен за инфекции предизвикани од ентеровируси. Таквите сознанија се основа за дизајн на нови молекули што би можеле да го блокираат размножувањето на вирусите уште во рана фаза.
