Нова NASA-поддржана студија предлага поинаков поглед на Титан, најголемиот месечев сателит на Сатурн: не само како свет со интригантна хемија, туку и како место со ресурси што би можеле да се користат за идни човечки мисии, па дури и за долгорочни населби.
Титан е единствена месечина во Сончевиот систем со густа атмосфера богата со азот. На неговата површина и во атмосферата има јаглеводороди, а циклусот на метан на Титан е сличен на водниот циклус на Земјата: испарување, облаци и врнежи. Токму затоа научниците го гледаат како важно одредиште и за астробиологија, и за идно користење на локални ресурси.
Истражувањето, предводено од Конор А. Никсон од NASA Goddard, ги разгледува можностите за користење на ресурсите на Титан за животна поддршка, производство на гориво и снабдување на мисии во надворешниот Сончев систем. Во анализата се истакнуваат метанот, пропанот, бутанот и други потешки јаглеводороди, кои на Земјата се поврзуваат со горива, пластика, синтетичка гума и разни хемиски суровини.
Авторите посочуваат дека мразот и водата на Титан би можеле да се претворат во вода за пиење, кислород и водород, а со тоа и во ракетно гориво. Во сценарија за идни мисии, Титан би можел да служи како станица за дополнување гориво, логистичка база или како почетна точка за истражување на другите сателити на Сатурн, вклучувајќи ги Енцелад и Мимас.
Иако човечко слетување или населба на Титан засега остануваат далечна перспектива, студијата заклучува дека овој свет нуди нешто што ретко каде постои во ваков обем: комбинација од атмосфера, вода, јаглеводороди и суровини што би можеле да ја поддржат инфраструктурата на идно вонземско присуство. Мисијата Dragonfly на NASA, која треба да лансира не порано од јули 2028 година, ќе помогне да се добие уште подобра слика за овој необичен свет.
