Истражувачи од Универзитетот во Лидс развија систем со вештачка интелигенција што може брзо да открива растителни протеини со потенцијал да се користат како емулгатори. Досега системот издвоил речиси 800 кандидати од десетици милиони можности.
Емулгаторите им овозможуваат на маслото и водата да останат рамномерно измешани и стабилни. Тие се користат во производи како сосови, мајонез, сладолед, лосиони, медицински кремови и бои.
Тимот комбинирал машинско учење со статистичка физика за да моделира како протеините се однесуваат на границата меѓу масло и вода. На тој начин истражувачите можеле да ги препознаат деловите од протеините што се важни за нивното емулгаторско дејство.
Моделот предвидел кои растителни протеини би можеле да се однесуваат слично на протеините од животинско потекло, кои традиционално се користат како емулгатори. Во првичните лабораториски проверки, комерцијално достапните протеини од грашок и компир покажале резултати што се совпаѓаат со предвидувањата.
Истражувачите сметаат дека ваквиот пристап може значително да го скрати долгогодишното тестирање „со обиди и грешки“ при развојот на нови состојки. Тој би можел да им помогне на производителите да создаваат поодржливи алтернативи за емулгатори добиени од животни или од синтетички извори.
Резултатите се објавени во списанието Communications Chemistry под наслов „Data-driven pipeline enables discovery of plant protein surfactants“.
